نرسیده به درخت

کوچه باغیست که از خواب خدا سبزتر است

و در آن عشق به اندازه ی پرهای صداقت آبیست

میروی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ سر به در می آرد

پس به سمت گل تنهایی میپیچی

دو قدم مانده به گل پای فواره ی جاوید اساطیر زمین می مانی

و تو را ترسی شفاف فرا می گیرد

کودکی میبینی رفته از کاج بلندی بالا

جوجه بردارد از لانه ی نور

پس از او میپرسی

خانه ی دوست کجاست؟؟؟

                                                                        سهراب سپهری